||BIGBANG's FICTION||

.

.

.

.

.

.

.

ภายในห้องประชุมของคณะมัณฑนศิลป์ โอ่โถง และ หรูหรา

คลาคล่ำไปด้วยนิสิตนักศึกษาชั้นปีที่1 ที่มารอการ ‘ปฐมนิเทศ’

เสียงเจื้อยแจ้วจากนักศึกษาทั้งชายและหญิงที่นั่งรวมกันเป็นกลุ่ม 

บรรยากาศสดใสที่มักจะพบเจอได้ทั่วไปในหมู่สังคมวัยรุ่น

แต่สิ่งเหล่านี้กลับไม่ได้ทำให้ชายหนุ่ม ร่างสูงที่ไขว่ห้าง แสดงท่าทีไม่ยี่ระ

จนอาจจะเรียกได้ว่า ‘ยะโส’ ผู้ชึ่งนั่งอยู่ข้างบนเวทีในตำแหน่ง

ที่พอจะเดาได้ว่า เป็น ‘ประธาน’ ของคณะมัณฑนศิลป์

ไม่ใช่ว่ารำคาญ แต่ที่แสดงออกแบบนี้น่าจะเรียกว่า ‘เคยชิน’ ซะมากกว่า

.

.

.

.

.

ดวงตาคมกราดมองเบื้องล่าง เพียงชั่วครู่ ก่อนจะผุดลุกขึ้นจากที่นั่ง

.

.

.

.

.

เสียงอึกทึกที่ดังอยู่เมื่อครู่ ค่อยๆผ่อนลงจนกระทั่ง ทั้งห้องโถงเงียบกริบ

เมื่อ ‘ประธาน’ ลุกขึ้นและเดินไปที่โพเดี่ยม ย่างก้าวที่มั่นคง

บวกกับรูปร่างที่ดูแข็งแกร่ง ใบหน้าที่งดงามราวกับรูปปั้นที่มีชีวิต

ซึ่งไม่แม้แต่แย้มยิ้ม แต่สิ่งเหล่านี้ สิ่งที่รวมเป็น ‘ชเวซึงฮยอน’

กลับทำให้ดูดีอย่างประหลาด

แม้คนที่ไม่เคยพบกัน หรือ เพียงพบกันครั้งแรก ย่อมประทับใจ

.

.

.

.

.

.

‘ยินดีต้อนรับนักศึกษาน้องใหม่ชั้นปีที่ 1 ทุกคน’

เสียงที่กล่าวออกมานุ่ม และ ทุ้มลึก

ซึงฮยอนเว้นวรรคเพียงครู่ก่อนจะกล่าวต่อ  

‘พี่...เชวซึงฮยอน ประธานคณะ หวังว่าเราจะเป็น พี่-น้อง ที่ดีต่อกัน’ 

กล่าวทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก่อนที่จะส่งไมค์ให้กับ รองประธานคณะ

ให้จัดการในเรื่องกฎเกณฑ์ต่างๆ

เชวซึงฮยอน เป็นคนพูดน้อย ทุกคนต่างรู้ดี จึงไม่แปลกใจ

แต่จะมีบ้างในบางคราวที่นึกขุ่นเคือง หากแต่ไม่แสดงออก

.

.

.

.

.

.

.

ห้องกว้างที่เคยเต็มด้วยผู้คนมากมาย ตอนนี้กลับดูว่างเปล่า

ห้องที่เคยดูสดใสด้วยเสียงพูดคุยกลับเงียบเชียบ 

แสงไฟจากหลอดนีออนที่เคยสร้างความสว่างไสวตอนนี้กลับถูกปิดลง

ทิ้งแต่ความมืดมิดไว้ภายในห้อง.....

ห้องทึบ ที่แม้แต่ ‘แสงแดด’ ก็ส่องมาไม่ถึง

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ในราตรีที่มืดมิด....บนถนนที่ทอดยาว

มีเพียงร่างๆหนึ่งที่ยังคงอาศัยเส้นทางนี้... 

นาฬิกาบนข้อมือแกร่งถูกยกขึ้นมาดู

พรายน้ำบนหน้าปัดบอกเวลา 22.34 

ขายาวรีบเร่งก้าวให้ทันรถไฟเที่ยวสุดท้ายก่อนที่รถไฟจะหมด  

หากเมื่อผ่านถึงสถานที่หนึ่ง

ชายหนุ่มกระตุกยิ้มที่มุมปากขึ้น ราวกับ ‘ยิ้มเยาะ’

หางตาเพียงมองกวาดหาได้สนใจ ‘โสมม’ นั่นคือสิ่งเดียวที่คิด

สถานเริงรมย์ที่คลาคล่ำไปด้วยผู้คน ไม่ว่า วัยรุ่น วัยกลางคน

ไปจนถึง พวกชายแก่หัวล้านน่าขยะแขยง หรือแม้แต่ ‘พวกขายตัว’

.

.

.

.

.

. 

..‘ปึ่ก!’ ..

แรงกระแทกเพียงบางเบา

แต่กลับทำให้อีกฝ่ายที่ดูบอบบางราวกับอิสตรี เซเล็กน้อย

ในขณะที่ซึงฮยอนยังคงยืนอยู่ที่เดิม

ไม่ต้องบอกก็รู้ คนตรงหน้าเมาแค่ไหน

มือเอื้อมไปประคองตามสัณชาตญาณ

หากแต่มือใหญ่ถูกสะบัดออกอย่างถือตัว

.

.

.

.

.

‘.....................’ ความเงียบคือสิ่งเดียวที่ทั้งสองมอบให้แก่กัน....

ในสถานที่แบบนี้....ไม่มีแม้แต่คำขอโทษออกมาจากริมฝีบางปาก

ราวกับอีกฝ่ายเป็นเพียงอากาศธาตุ...ไร้ความหมาย

แม้เพียงสบตา....ก็รับรู้....หากไม่ยอมรับ.....

เวลาราวกับหยุดหมุน....

ทุกสิ่งรอบกายพลันหยุดนิ่งความรู้สึกแบบนี้........ซับซ้อน

.

.

.

.

.

.

ทำได้เพียงมองตาม.....

แผ่นหลังบอบบางที่เดินปะปนเข้าไปในฝูงชน

กลิ่นกายยังคงติดปลายจมูก ไม่ใช่ด้วยน้ำหอมราคาแพง..

แต่เป็นเพราะอะไรเค้าก็ไม่ค่อยแน่ใจ..

.

.

.

.

.

.

.

.

‘ความรักมักก่อเกิดโดยที่เราไม่รู้ แม้เพียงสบตาก็รู้สึก...’

.

.

.

.

.

.

ทิวทัศน์ข้างทางตอนกลางคืนที่ผ่านตางดงาม และ ช่างโดดเดี่ยว 

หากไม่งดงามเท่าเจ้าของร่างบาง ดวงตากลมโตสีน้ำตาลเข้ม

ผมยาวประบ่าดูอ่ออนนุ่มน่าสัมผัส

เรือนกายบอบบางยามจับต้องแม้เพียงนิดก็รู้สึก

แก้มใสเนียนน่าสัมผัส กลิ่นกายที่หอมยวนใจน่าลุ่มหลงนั่น..

การแต่งกายที่เด่นสะดุดตาจัดจ้านขนาดนั้น...

พบเพียงครั้งแรกแต่กลับติดตรึงในความทรงจำ

.

.

.

.

.

มือหนาถูกยกมาสัมผัสที่หน้าอกข้างซ้าย

เพียงผิวเผินแต่กลับรู้สึกถึงหัวใจที่เต้นแรง

ราวกับจะกระโดดออกมานอกอก.....สับสน?  

ไม่เคยมีใครมีอิทธิพลกับเค้ามากขนาดนี้

ทั้งๆที่พบเจอกันครั้งแรก และ อาจเป็นครั้งสุดท้าย

.

.

.

.

.

.

หรือว่า เค้าจะเจอ ‘คนๆนั้น’ แล้ว? หึ! ในสถานที่แบบนั้นเนี่ยนะ!  ไม่มีทาง!

.

.

.

.

.

.

หากเพียง ใจ ‘ไม่ยอมรับ’ หรือ ใจ จะ ‘ปิดกั้นตลอดกาล’   

TBC...^^

**********************************